آسمان شب طبیعتی فراموش شده
آسمان شب زیبایی های خود را دارد,یکی از زیبایی های آن گنبد دواری است که ستاره های بسیاری بر روی سطح داخلی آن چسبیده اند,اگر زمین در زیر پای ما محو میشد به راحتی با تکان دادن سر به این طرف و آن طرف دور تا دور ستاره می دیدیم.
از این رو جهان خلق شده بسیار زیبا و بزرگ است , اگر خورشید را به اندازه دانه نمک کوچک کنیم,زمین زیر پای ما نقطه ای میکروسکوپی خواهد شد در مداری به شعاع یک اینچ.
اگر موجودات اندیشمند دیگری در منظومات شمسی وجود داشته باشند,پس میتوانیم با آنها رابطه برقرار کنیم,ویجرهای دوقولوی کهکشان پیما که در سال ۱۹۷۷ فعالیت خود را آغاز کرد,اکنون در شرف خروج از منظومه شمسی هستند.آنها حامل مجموعه ای زر اندود از عکسها ,اصوات,و موسیقی زمینی هستند که برای موجودات فضایی که ممکن است روزی با آنها برخورد کند فرستاده میشود,هر چند ویجرها با سرعت ۵۰ برابر یک هواپیمای جت حرکت میکنند ۷۰ هزار سال طول خواهد کشید تا به ستاره ای دیگر برسد.
انسان تشنه است ,همواره تشنه کشف حقایق است اما گاهی اوقات تشخیص حقایق از غیره بسیار مشکل میشود ما هنوز نمیدانیم که آیا موجودات فضایی وجود دارند,آیا داستان یوفوها واقعیت محض است یا زاده تخیل و اشتباهات سمعی بصری است,وقتی یک شی نورانی واقعی به پرواز در میآید مثل یک شهاب سنگ که در بعد از ظهر روز ۱۰ آگوست سال ۱۹۹۲ از آسمان نیویورک بیش از هر چیزی دیگر شاهدان عینی پیدا میشود.
ولی هنوز مردم یوفوها را سفینه فضایی میپندارند,چرا؟
چرا این ادعا که شی نورانی در آسمان مهاجمند و یا سفینه فضایی اند تفسیری است که هر چیزی را و در عین حال هیچ چیزی را توضیح نمیدهد .
شاید به این خاطر است که ما انسانها عادت داریم تصویر عمیقتر از بیمها (ترس) و امیدهای خود را به آسمان افکنیم.
اما آیا قطعا میتوانیم وجود موجودات فضایی را رد کنیم , ۴۰۰ میلیارد ستاره و ۵۰۰ میلیارد کهکشان , آیا ما تنها موجودات در این کهکشان هستیم؟
غیر ممکن است.
منبع:
آسمان شب
